غم خانه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
واقعیت تاریخی در مورد این سرزمین که اکنون زادگاه همه زیرا لوای افغان است، متأسفانه پس از آمدن مسلمانان به این گونه که شما فرمودید تغییر یافت. پیش از آن قلمرو بزرگی با مدنیت های بسیار قدیم از دروایدی تا بودایی هویت سرزمین های ما و شرق و غرب تر از ما بود. سرزمین ما با تاریخ بلخ و مدنیت ام البلاد رابطه دارد که به تأیید بزرگان باستانشناسی از قدیمی ترین مدنیت ها، به وزن و گستردگی مصر است. سر زمین ما را در تاریخ معاصر دست کاری ادبی کرده اند و آن بدین معنا، که مدنیتی که از بلخ تا ترکیه و قفقاز گسترش یافت آیین زردشتی و اسطوره های اوستایی دارد. رد پای تاریخی مردم این سرزمین را در ودا ها هم می توان یافت که یکی از قدیمی ترین فرهنگ های جهان است. پس از آمدن مسلمانان، فتح کابل و پیشروی آنان به سوی شرق، آن حوزۀ فرهنگی بزرگ را که تا بامیان، جبل السراج و بگرام، و شمال تر را از هم پراگنده ساخته و از آن پس هرچه در این حوزه اتفاق افتاد پای خلافت و امرای محلی ترک در میان بود و این جریان نیز تا پایان غزنوی ها به ذات خود حوزۀ بزرگ فرهنگی اسلامی شد و گام هایی از مدنیت کنونی را پیمود. پیش از مسلمانان، هپتالیان بودند که مغلوب اعراب شدند و قلمرو های شان تیول عربی. در اعصار نزدیک قدرت عثمانی ها اروپای مقدس تایع واتیکان را ترساند و صفوی ها را بال و پردادند تا برای تضعیف ترکان (با آن که خود ترک بودند) از شرق بتازد و اروپا را نجات دهد. آنان همدست با دولت کورگانی دهلی افغانستان را مانند یک سیب به دو نیم کرده بودند و این اربابان حدود سه قرن بودند تا میرویس و خانواده اش سبب فروپاشی صفوی، که خود قدرتی بودند شد و انگریز هم کورگانی ها را برداشت. وقتی انگریز آمد، کارگزار سیاست منطقه آنان بودند و روس ها و چنان که شاهدیم تا اکنون آنان حاکم اند و دولت و قدرت های محلی در ایران و افغانستان تا پاکستان اجاره دار قلمرو نفوذ آنان اند، میوۀ درختان را خورده می توانند، بیل زدن را می توانند، نقشه و اداره و سیاست باغ کار ارباب است. آری از پس ملت دولت ها اول افغانستان به پادشاهی احمد خان آمد و سپس سدوزایی به محمد زای بدل شد و این سلسله ادامه دارد. ایران هم قاجاری بود یا پهلوی و نام کلانش فارس بود که به انگلیسی پرسیا می شود. تاریخ نویسان اروپایی و غیره، به شمول ایران هر رویداد و پدیده خوب و بد سیاسی، نظامی و فرهنگی سرزمین ما را که باکتریا هم بخشی از آن است را زیر نام پرسیا می آورند و ما که بسیار ملی هستیم فارسی و دری گفته، تاریخ افغانستان را از قید نام پرسیا رها نتوانستیم در عوض فارسی و فارس را ایران خوانده، از مهد فارسی بودن منکر شدیم و در تحریف تاریخ به نوعی بسیار خاص خدمت کردیم و حالا هرکه آغاز تاریخ ما را آغاز تاریخ سلسلۀ درانی (ابدالی) می داند. افغانستان هم هنوز مستقل نشده که دستگاهی این غلطی فاحش را اصلاح کند. پس صفحه تاریخ ما از آن پیش سفید است؛ هرکه هرچه خواست می تواند بر آن بنویسد و میرویس هوتکی و اولادش را، احمد خان ابدالی و میراثش را که به همه حال حقیقت تاریخ این سرزمین است، گاهی هندی، گاهی ایرانی، گاهی عرب و گاهی عجم بخوانند. تاریخ نویس باید تاریخ ابدالی را به ادامه تاریخ گذشته سرزمین با درج سه قرن استعمار تیموری های هند و صفوی بخواند و بنویسد و بسیار دنبال جعل پرسیا نروند و جغرافیای روایات تاریخی را اصلاح کنند. افغنستان گذرگاه است و اقوام تاریخی تا مهاجران دو سه قرن پیش دارد که همه اکنون تودۀ این سرزمین را می سازند و نژاد خالصی در جهان نیست تا این و آن را به نام این و آن بشناسیم. من آن افراد را خطا کار هم اگر بدانم، ایرانی و هندی نمی توانم گفت